Στην εποχή της αδιάκοπης συνδεσιμότητας, το πανεπιστήμιο πρέπει να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του ως ένας φυσικός, απτός χώρος μάθησης, λειτουργώντας ως κέντρο ψηφιακής αποτοξίνωσης.

Ενώ η ψηφιακή εκπαίδευση προσφέρει ευελιξία, η φυσική παρουσία σε μια αίθουσα, η άμεση επαφή με τον καθηγητή και τους συμφοιτητές, δημιουργεί μια μοναδική εστίαση. Όταν είσαι στο αμφιθέατρο, αναγκάζεσαι να αφήσεις το χαοτικό περιβάλλον των ειδοποιήσεων και των social media. Η συζήτηση πρόσωπο με πρόσωπο είναι πιο βαθιά, πιο ουσιαστική και απαιτεί άμεση προσοχή και απάντηση.

Το campus, με τις υποδομές του (αμφιθέατρα, εργαστήρια), αποτελεί μια δομημένη διακοπή από την ψηφιακή υπερφόρτωση. Η ανάγνωση ενός φυσικού βιβλίου στη βιβλιοθήκη, αντί ενός PDF στην οθόνη, ενεργοποιεί διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου και βελτιώνει την κατανόηση.

Το πανεπιστήμιο οφείλει να γίνει ο χώρος όπου οι φοιτητές μαθαίνουν να διαχειρίζονται την προσοχή τους, να διακρίνουν την αξιόπιστη πηγή από τον θόρυβο. Η εκπαίδευση στη συγκέντρωση και στην κριτική σκέψη μακριά από τον αλγόριθμο, είναι η πιο κρίσιμη δεξιότητα του 21ου αιώνα. Η επιστροφή στον αναλογικό άνθρωπο μέσα στον ψηφιακό κόσμο είναι η μεγαλύτερη προσφορά του σύγχρονου πανεπιστημίου.